cursussen

boek

publicaties

over willemijn

contact

Zo'n perspectiefwisseling is vertellend niet gemakkelijk te realiseren.
Wat schrijven verder van spreken onderscheidt is de mate waarin je jezelf een beetje 'in slaap' kunt wiegen door je geheugen op een associatieve manier te bevragen.
Hiervoor bestaan technieken. Het wakkere denken is niet zo geschikt om ons de beelden uit het verleden te onthullen, dat gebeurt op de rand van de slaap.
'Nieuwe oude beelden' helpen om een soort van grauwsluier die de tijd over de herinnering heeft gelegd weg te nemen.
Die sluier brengt altijd een bepaalde stemming mee: ik had een ongelukkige jeugd of toen heb ik het lelijk af laten weten, of juist: toen de kinderen klein waren was ik altijd gelukkig.
En nu meldt zich in die nieuwe beelden iets dat in gesprek gaat met wat er al was en zo ontstaan, al schrijvende, echte verrassingen. Nog een manier om met fantasie (wat iets anders is dan 'leugens'! een gangbaar misverstand) en met energie over je leven te schrijven: snel en ononderbroken doorgaan, je pen volgen en in beweging blijven. Met deze techniek is het vruchtbaar 'dagboekschrijven'; maar ook over het verleden schrijven wint daarmee aan zeggingskracht.
Je geeft je kritische kant geen kans, censuur kan hooguit achteraf (als je dat al wilt).

 

 

<< terug verder >>